Trzech na czterech rodziców uważa, że zwierzę domowe dobrze wpływa na emocje dziecka. Jednocześnie większość oczekuje, że szkolne dzieci będą pomagać w opiece nad pupilem, co w praktyce bywa różnie realizowane – wynika z sondażu amerykańskiego szpitala dziecięcego C.S. Mott przy Uniwersytecie Michigan.

Co dzieci faktycznie robią przy zwierzaku

Blisko dwie trzecie ankietowanych rodziców deklaruje, że ma w domu zwierzę. W takich rodzinach dzieci zwykle włączają się w opiekę, choć w różnym stopniu. Około dwóch trzecich rodziców mówi, że dziecko pomaga w karmieniu albo w ruchu i zabawie z pupilem. Sprzątanie po zwierzęciu jest już mniej popularne – robi to mniej niż połowa dzieci. Mniej więcej co ósme dziecko nie angażuje się w żadną z tych czynności.

Rodzice mają konkretne oczekiwania: około połowy uważa, że dziecko powinno pomagać codziennie, a niecała jedna trzecia – kilka razy w tygodniu. Prawie połowa twierdzi, że dziecko niemal zawsze wywiązuje się z zadań, a kolejne dwie piąte – że zwykle tak. Co ósmy rodzic przyznaje, że zdarza się to tylko czasami.

Gdy dziecko zawodzi, najczęściej dostaje przypomnienie. Około jedna trzecia rodziców mówi, że wtedy zadanie przejmuje ktoś inny z domowników, a jedna czwarta stosuje konsekwencje, np. odebranie czasu przed ekranem lub szlaban. Opinie są podzielone w sprawie skrajnego scenariusza: około jednego na siedmiu rodziców uważa, że pupila należy oddać, aby dziecko nauczyło się konsekwencji. Ponad dwie piąte sądzi jednak, że rozstanie ze zwierzęciem byłoby dla dziecka traumatyczne.

Dlaczego rodzice nie decydują się na zwierzę

Wśród rodzin bez zwierzęcia aż siedmioro na dziesięcioro rodziców mówi, że dziecko prosiło o pupila. Mimo to wiele osób się waha. Najczęściej wskazywany powód to brak czasu – tak uważają dwie piąte ankietowanych. Około jedna trzecia uznaje utrzymanie zwierzęcia za zbyt drogie, a ponad jedna czwarta po prostu go nie chce. Wymieniano też alergie (prawie co czwarty), śmierć poprzedniego zwierzaka i brak gotowości na kolejnego (około jedna piąta) oraz lęk dziecka przed zwierzętami.

Rady ekspertów

Współdyrektorka sondażu Sarah Clark podkreśla, że zakres obowiązków powinien odpowiadać wiekowi i dojrzałości dziecka oraz potrzebom zwierzęcia. Młodsze dzieci mogą na przykład uzupełniać wodę lub szczotkować pupila, starsze – pilnować harmonogramu karmienia czy chodzić na spacery pod nadzorem. Rodzic powinien pokazać, jak wykonać dane zadanie, i wyjaśnić, dlaczego jest ważne dla zwierzęcia.

  • Nie kupuj z impulsu – zwierzę nie powinno być niespodzianką, o której rodzina wcześniej nie rozmawiała.
  • Oceń zasoby – czas, pieniądze i gotowość do opieki przez całe życie zwierzęcia.
  • Dobierz gatunek – do rytmu dnia i możliwości domowników.
  • Rozważ alternatywę – pomoc sąsiadowi lub krewnemu w opiece nad ich zwierzakiem.

Clark zwraca też uwagę, że schroniska często przyjmują zwierzęta oddawane przez rodziny, które odkryły, że opieka jest trudniejsza, niż zakładały.

Co to oznacza dla polskich rodziców

Badanie dotyczy rodzin w USA: objęło 1037 rodziców dzieci w wieku 6–12 lat, ankietowanych w lipcu. Nie wiemy więc, jak wyglądałyby wyniki w Polsce, ale dylematy są uniwersalne. Przed świętami czy urodzinami łatwo ulec presji dziecka, a polskie schroniska również zmagają się z porzucanymi lub oddawanymi zwierzętami.

W praktyce warto potraktować wnioski jako listę pytań do rodzinnej rozmowy: kto i kiedy będzie wychodził z psem, ile kosztuje weterynarz i karma, czy ktoś w domu ma alergię. Jeśli odpowiedzi nie są jasne, lepiej poczekać – a dziecku zaproponować kontakt ze zwierzętami w mniej zobowiązującej formie.

Źródło: Medical Xpress – „National poll: Most parents say pets benefit children’s emotional health, but expect kids to help with care”

Author

fine-scale.org cycnesa.org humpday.com.pl